Мојата глава втор дел

Многу чудно ми доаѓа постов кој го пишам. Многу. Никогаш не ни помислував дека блогирањето некогаш ќе стане помината активност во мојот живот. Мислев дека вечно ќе сакам да блогирам. Но, ете не било така.

Дојде моментот да се опростам од ова место. Едноставно не можам да се поврзам со новиов блогерај. Не ми оди, а пробував од со целото мое срце. Оти љубовта таму ми беше, во срцето. Мислев дека ќе ми е особено тешко да се решам на овој чекор, но освен одлагањето кое траеше неколку месеци, не осеќам ништо друго. Никаков недостиг, никаква тежина, никаква болка.

Едноставно го снема задоволството. Сега, кога ќе ме прашаат кое ми е хобито, никако не ми ни текнува на блогирање. Одложував, со надеж дека е само период, но испадна дека не е така. Не дека се нема инспирација, туку се нема задоволство да се блогира.

Многу голема причина за да се решам на овој чекор е и фактот што, си отиде старата гарда со која најпрво започнав да комуницирам кога ги правев моите први постови. Да не ги набројувам, знаат кои бевме. После нас, мислам дека не забележав толку голема група на сложни блогери. Не дека нема, ами во помали групи се, некако расцепкани.

На блогерајов му предвидувам полека но сигурно одење кон амбис, бидејќи квалитетно, да бидеме реални, е многу послабо од колку пред да ја добиеме глупавава модерна, со триста тракатанци платформа. Мислам дека таа беше врв на се. Он нет се постра кога ни ја одзеде старата добра, забавна, едноставна платформа. Таа беше најдобра.

Ви посакувам се најдобро. Тие што имате сеуште жар, пишувајте. Овде сеуште има блогери кои го одржуваат тој блогерски дух,но се се помалку и помалку. Искрено, се надевам дека ќе дојдат некои подобри денови кога блогерајов ќе се врати на старите патеки.

Ми беше многу забавно и убаво овде. Тука поминав многу време и не жалам. Неколку годишното блогирање и читање на други блогери ме направија подобра личност. Ова е вистина, не бладам. Научив и сватив некои работи, кои на друго место не би имал привилегија да ги дознаам.

Ви посакувам се најдобро

Yo Blow

Се е натежнато над мене. Толку голем товар, на мал човек. Не е фер. Навистина не е. Зошто сум воопшто овде? Која е мојата цел? Зошто воопшто постојам? Еден ден добар, два дена не. Еден ден искрено насмеан, два дена со лажна насмевка. Кога веќе толку ме мразиш, зошто не ме земеш горе? Слушам таму било многу помирно и поубаво.

Зошто вака ме измачуваш? Зарем не ти покажав доволно број пати дека сум кадарен да ги преминувам пречките кои ми ги зададе? Зарем не те задоволија сите мои страдања? Зарем не си среќен после сите тие изгубени драгоцени денови,месеци,години од мојот ебан живот? Толку ли си ненаситен? Што треба уште да сторам?

Треба ли да те провоцирам повеќе, за да ме земеш горе? Треба ли да станам некој друг? Па јас веќе сум некој друг. Јас веќе се претварам во растение. Пичко, можеби страв ти е да не кога ќе дојдам горе, те подберам ко што никој до сега не те подбрал? Од тоа ли се плашиш? А ако ти ветам дека ќе те оставам на мира, и на овој и на тој свет, ќе престанеш и ти да ми даваш вакви искушенија?

Многу пати ти имам кажано, прави што сакаш со мојот живот, само здравјето не ми го чепкај. Ако го имам него, друго не ми треба. Другото сам сум кадарен да си го остварам, постигнам, зграбам. Премногу ли барам од тебе? Мислам дека не. Пази што правиш со мене. Да, ова е закана кон тебе, семоќниот мочко кој ја има цела контрола врз нас, па не заебава кога ќе сака.

Голем е интернетов, земи читај нешто, занимавај се со друго, не со уништување на човечките животи. Најди си некоја занимација ебате. Кога веќе не се трудиш да ни ги подобриш животите, тогаш барем не ги ни расипувај. Остави ги да си течат.

Порано ти се плашев, сега те сожалувам. Сватив дека ти всушност немаш живот. Немаш пријатели. Немаш љубов. Ти немаш никој! Затоа и вака се изживуваш над нас, огорчен си од тоа што ние го имаме и можеме да го имаме, а ти никогаш не ќе го имаш. Ти си обичен мочко, чиј татко се погодил да е на функција, па ти си го наследил. Ти си ништо. Воопшто не ти се плашам.

Ќе плачам, ќе трпам, но запомни, кога ќе дојдам горе, ти си тој што ќе биде ебан.

Поздрав

Дали од борбата се измори? Даваш ли животот да те покори? Дозволуваш ли секој мочко да те гази?

Правиш ли добри дела а сепак секој те мрази?

Колку повеќе си мудар, добар, толку од тебе прават поголем клошар?

Дали лесно запаѓаш во калта,

а се откажуваш лесно од исполнување на целта?

Дали си изнервиран, исфрустриран, депримиран,

дека баш ти си од ѓаволот пикиран?

Чувствуваш ли дека целиот свет е против тебе,

и дека единствено можеш да си веруваш само самиот на себе?

Престани да кукаш веќе еднаш, престани со плачење веднаш,

исправи се, забите ги покажи и својата сила ја прикажи.

Докажи дека си човек, човекот е најсилен,

човекот може се, вклучително и ти исто,

испразни ја главата од минатото, направи да биде чисто,

а тоа место наполни го со храброст, надеж и пред се волја,

врати го сјајот во своите очи,

не се понашај ко тоалетна шолја

. не давај никој да те сере,

не давај никому мозокот да ти го пере.

Доволно си паметен, одлучи, избери сам,

спротивстави се на тежината на животот, покори го секој нејзин грам.

Ти си паметен, силен, ти си доволно јак,

размислувај и делувај брзо, не се понашај ко глупак.

Се што ќе намислиш, можеш и да го оствариш

секој кој те дупи, со умот можеш да го покориш

Ти си роден победник и никој друг не ти е рамен,

човеку, ти не си ни свесен дека си поцврст и од камен!

Разбуди се, освести се, исдигни се над сите,

живеј по твое и уживај во успесите!

Define crazy?  There is no such thing as crazy. People call other people crazy cuz they can not understand their actions, they look at them as something unusual. no such ting as crazy!

Стварно, лудо го викаме тоа што всушност го гледаме ко нешто необично, несекојдневно. Или нешто што ние не би го направиле, дали од страв, дали од тоа луѓето да не после не зборат.

Што е всушност лудост?

Песнава потекнува од моето село, Миравци. Поточно, од мојот комшилак

Ама сум зафатен. Три дена на факултет, 2 дена помеѓу читам, учам и пишам прашања, а сабота и недела гледам фудбал. Ја оклучија спорт клуб така да има сеа англиско. И не се бунам. Убаво ми е што сум зафатен. Не се преоптоварувам со филозофии. Не оти немам време, ами оти друго ми го окупира мозокот.

Многу било добро да си зафатен. Легачењето, да ви кажам право не ми чини. Не оти не се излежувам, го правам тоа многу, ама кога сум зафатен, ми е супер. Имам време за се. Дури и повеќе си шеткам. Терам шема из градот. Закачам колешки. Си уживам кога се гледам во огледало од тоа дека си имам четири обетки. Две помали, а две ко на Big Dane од Street Customs.

Имам некако енергија за да сум зафатен. Се осеќам енергично. Не знам дали е од хомеопатскиве лекови или од тоа што многу често врне, а јас сакам дожд. А и многу јадам. Се нешто жвакам. И пак сум слабичко. Блазе си мене.

Сега, единствена непозитивна работа е што немам некако инспирација за пишување, ама има и такви периоди. Уствари, изгледа не е до инспирацијата, ами до зафатеноста. Јас сум тешка мрза, така ми викаат, ама ете може се менувам во тоа поле. Ма каки, не се менувам, само сум зафатен.

Постов излезе глупав, ама не сум јас крив, зафатен сум.

Грее ли па грее денес, а и вчера грееше. Неговите зраци влијаат и на мене, веројатно, не сум сигурен. Предходните неколку дена бев некако депресивен, мрзоволен, поспан, без некоја воља да правам што било, тажен, преморен од траење на физичката и психичката болка, преморен од чекање и надевање да помине за пак да сум добар.

Бев на дното, во калта, во тоа најтемното, најгадното, најнепосакуваното скалило од скалата на животот. Не ми е прв пат. Од 12 години, па наваму многу пати се имам дигано од таму. Не се брои веќе колку пати сум бил во ситуација да не ми се живее, а сепак од некаде сум наоѓал сила, мотив, желба, за да се издигнам пак, можеби не до врвот, но до попристојно место на тоа животно скалило.

Кога гледам дека нема друго чаре, освен да се живее, се бодрам со тоа дека е лесно да се умре, но навистна е тешко да се живее. Затоа јас ќе бидам херојот кој пак ќе се дигне горе, јас ќе сум херојот кој и покрај се, се обидува да живее како знае и колку може.  А јас сакам да сум херој. Пуштам солза за ситници, но потешките работи ги минам со издржливоста на Рамбо, Терминатор, Супермен…

Јас сум ко Брус во Умри Машки, било кој дел. Кога сум најмногу испокршен, кога ми е најтешко, кога нема веќе каде освен нагоре, јас тогаш добивам сила на ракета и шибам нагоре кон она поубавото, кон моето заслужено место. Тогаш силата во мене е на максимум, тогаш ни мечка не може да ме лапне, ни ал каеда да ме бомбардира, тогаш дури ни американците не можат да ми удрат санкции. Тогаш сум едноставно непобедлив.

Но, не е тоа што сакам да го кажам, да го кажам на себеси. Јас всушност имам постојано таква сила во мене, но некогаш ми треба нешто да ме потшутне, да ме барем малку мотивира. А и не мора. Не знам. Мојата сила е немерлива, но многу често изгледа ја користам на погрешен начин. Од што е толку силна, многу тешко ја насочувам кон целта.

И шо е важно сега да знам за мене? Дека можам, навистина можам да ја победам секоја ситуација, момент од животот, во кој треба да се помине некоја демек непреодна пречка. Како да не. Можам, јас можам се. За мене нема граница. Јас не сум ко другите, јас сум непобедлив. Суперхерој. За мене ни небото не е граница. Јас можам да бидам сопрен само од самиот себеси! Никој друг ја нема даа сила да ме сопре. Само јас!

Предходниот пост содржеше зборови кои не беа баш во блогерската етика и свесен сум дека згрешив што ги употребив. Блогерот треба да најде начин убаво да се изјасни, со голема доза на култура, нешто кое во предходниот пост кај мене не беше на ниво.

Се извинувам за лошите зборови искажани и се надевам дека во иднина нема да ја загубам така контролата.

Жал ми е и што не ја постигнав целта со тој пост, но доколку уште еднаш се укаже потреба да биде  напишан таков пост, повторно ќе го напишам, но овој пат без вулгарни зборови.

Не беше тоа стилот на yo blow, тоа беше момент на изгубена контрола поради некои неправди од страна на одредена личност, а yo blow мрази неправди.

Се извинувам до сите кои се испокараа заради тој пост кој беше наменет до само една личност на блогерајов.

Се надевам нема да гледате со лош поглед кон мојот блог во иднина заради тој пост.

Ви благодарам

Излезе од контрола предходниот пост. Излегува дека човек не смее да си каже мислење без да направи масовна тепачка

Целта на предходниот пост беше да сте понежни спрема новајлиите во оваа куќа. Ама ја промашивте целта. Не сите. Некои.

Една искрена душа, која сеуште беше нова во овој блогерски свет се откажа од пишување заради гомнаров, да гомнар е.

Од вечерва, па натаму ај сите да се правиме паметни и да ги поправуваме другите во нивните постови.

Гомно, секој блогер може да си пишува како сака и колку умее на својот блог.

Ти, наместо да помогнеш и да јаохрабриш блогеркава да продолжи да пишува, да продолжи да се усовршува, да продолжи да се изразува, ти си се фатил да ја поправаш во нејзините постови. Ај да беше еден, добро, но претера човек, претера.

Ако имаш фрустрации оди празни ги на друго место, дојди празни ги на мојот блог, не на блоговите на нови блогери кои што само што влегуваат во овој блогерски свет.

Затоа и блогерајов пропаѓа. Единствените нови ‘таленти’ за пишување се тие кои лепат плакати по улиците за време на избори. Но замисли, тие не биле најлоши, ти си бил многу поголем гомнар од нив.

Жал ми е што морам вака да ти се обраќам, но немаш веќе контрола.

Искрено, мислев дека си над нивото на политичкиве гомнојадачи, но ти бате, ти си бил многу подолен.

Остани ми со здравје и пробај те молам да не правиш веќе вакви работи долни. Пробај за промена да направиш нешто добро за блогерајов. Охрабри нови блогери да пристапат и да пишуваат, да уживаме во нивните текстови кои ги напишале од душа, не за да лижат нечиј гас.

Поздрав Астростоперу